Goedele Liekens kankervrij verklaard: 'Als ik er eerder bij was geweest, was al die ellende me bespaard gebleven'

Alle alarmbellen hadden moeten rinkelen, maar Goedele nam de symptomen niet serieus.
Goedele Liekens

Eind vorig jaar maakte Goedele Liekens bekend dat ze huidkanker had, nu is ze kankervrij verklaard. Ze vertelt openhartig over de heftige periode die ze achter de rug heeft. "De behandeling hakte er meer in dan ik ooit had verwacht."

Kankervrij

In een interview met De Zevende Dag vertelt Goedele dat ze na een aantal heftige maanden kankervrij is verklaard. "Al zeg ik dat niet graag op die manier. Ik heb met de behandeling mogen stoppen, maar moet wel elke vier maanden gecontroleerd worden. Ik weet nooit of ik nu echt kankervrij ben, of het gewoon een pauze is in de kanker. Maar ik voel me in ieder geval stukken beter nu de behandeling gestopt is. Want die hakt er echt wel in, meer dan ik ooit had gedacht."

Alarmbellen

De Vlaamse tv-persoonlijkheid en politicus vindt het belangrijk om over huidkanker te praten, omdat mensen het vaak niet meteen serieus genoeg nemen. Zelf trok ze ook veel te laat aan de bel. "We weten het allemaal: een vlekje op de huid dat verandert van vorm en kleur. Ik had het allemaal, bobbels en oneffen vormen in mijn decolleté. Alle alarmbellen hadden moeten rinkelen. Maar ik dacht steeds: ik ga ooit wel een keer naar de dokter. Vervolgens bel je en moet je weer vier maanden wachten. En dat vind je dan best. Dat is natuurlijk heel dom", vertelt ze.

Dat ze er zo laks mee omging, had uiteindelijk grote gevolgen. "Daardoor ben ik in stadium 3 van huidkanker terecht gekomen. En het gaat maar tot 4. Was ik er eerder bij geweest, dan was al die ellende me bespaard gebleven en is de overlevingskans ook groter."

Smeren

Maar liefst 40% van alle kankers die worden ontdekt, is huidkanker. Zodra de zon gaat schijnen zijn we zo blij, dat we vaak niet genoeg stilstaan bij de schadelijkheid van de zon, vindt Goedele. Insmeren is voor veel mensen pas iets wat ze doen als ze bewust langdurig in de zon gaan zitten, zoals op het strand. Of als ze weten dat ze snel verbranden. "Ik beschouwde mezelf ook niet als een risicotype. Ik ben een donker type, ik werd al bruin van een goed weerbericht, bij wijze van spreken. Maar ik stond niet stil bij alle reizen die ik maakte voor mijn werk, waarbij ik in de vlakke zon door een Afrikaans dorpje liep. Dan was het putje winter, en dan denk je niet aan smeren."

Bij haar kinderen hamert ze er nu dan ook op dat ze smeren, smeren, smeren. "Ik zeg nu tegen mijn kinderen: zorg dat je die staaltjes zonnecrème die bij apothekers liggen altijd in je handtas hebt zitten. Zo heb je altijd iets bij je om gevoelige plaatsen in te smeren als de zon schijnt." Ze hoopt dat niet alleen haar kinderen, maar iedereen dat advies aanneemt.

Laatste nieuws