5 vragen aan...

(Lachend) ‘Ik hoopte vooral dat ze me niet zouden ontslaan. Ik dacht: ik ben in de vijftig, ik heb eindelijk iets te pakken wat aanslaat, laat me alsjeblieft nu niet gaan. Maar aan de andere kant laat ik me er niet al te veel door van de wijs brengen. Dit is mijn negende serie, maar het succes is heerlijk.’

‘Exact. Bij zoveel projecten heb ik gedacht dat dit eindelijk dé grote hit zou zijn. Ik heb in films gespeeld die er veelbelovend uitzagen, zoals een hoofdrol in een goed drama met Billy Bob Thornton en Robert Duvall. Het heeft me heel lang gekost om hier te komen.’

‘Eerlijk gezegd is mijn doel in dit alles om werkzekerheid te hebben. Ik zal mijn werk nooit als vanzelfsprekend beschouwen. Je kunt de beste acteur ter wereld zijn, maar als je geen naamsbekendheid hebt, is het echt moeilijk hier. Het is een keiharde wereld, maar nu wordt het iets makkelijker voor mensen om te denken: oh, ik ken haar. Ze doet goed werk. Iets minder hard vechten voor alles zou fantastisch zijn.’

‘Het was echt raar dat, tijdens de opnames van het tweede seizoen van The Pitt, er mensen op de set waren die de serie hadden gezien. Ik had zoiets van: wie zijn die mensen in mijn huis? Het was een soort intimiteit die we met de kerngroep hadden en daar kwamen opeens nieuwelingen bij. Het was letterlijk alsof je van de ene op de andere dag een publiek figuur werd. Zo kan ik er ook nog steeds niet aan wennen dat mensen soms ongemakkelijk doen. Dan twijfel ik of ik iets verkeerd heb gedaan en vervolgens hoor ik dat ze de serie zo geweldig vinden.’

‘Je beseft soms niet hoe emotioneel de serie is. Vorig jaar deed ik een flashbackscène met Noah (Wyle, hoofd-rolspeler, red.) waarin hij het moeilijk had met zijn mentor die was overleden. Ik heb zelf een zoon die jongvolwassen was toen zijn vader stierf, en ik barstte in tranen uit na het filmen. Noah gaf me toen een dikke knuffel. In dit werk komen er zoveel gevoelens naar boven, maar we leggen het er niet te dik bovenop. Mensen waarderen dat rauwe en eerlijke.’