Ann Vylders: Leiderschap als levenshouding

We spraken over deze fase, herkenbaar voor vele ambitieuze vrouwen, met de Vlaamse advocate, politica en bestuurder Ann Vylders. Zij staat zelf op een bijzonder punt in haar carrière. “Je merkt ineens dat je niet meer zo automatisch meebeweegt als voorheen,” zegt ze. “Veel vrouwen denken dat dit voortkomt uit een soort vermoeidheid, maar het is eerder de ervaring die spreekt.” 

Leren kijken naar jezelf 

Ann Vylders praat snel, denkt hardop en corrigeert zichzelf terwijl ze spreekt. “Ik ben iemand die altijd vooruit is gegaan,” zegt ze. “Ik ben niet goed in stilstaan. Als ik iets wil, dan ga ik.” Ze groeide op als enig kind in een warm Vlaams gezin, met ouders die haar behoorlijk vrij lieten. Haar vader werkte veel, maar haar grootvader was altijd dichtbij. “Hij heeft mij voor een deel grootgebracht,” zegt ze. “Tegen hem kon ik alles zeggen.” 

Als meisje voelde ze zich weinig aangetrokken tot het klassieke meisjesbeeld. Ze speelde liever buiten, klom in bomen, las boeken en discussieerde met volwassenen. “Ik was een ernstig kind,” zegt ze. “Altijd braaf. Altijd bezig met leren.” Die ernst nam ze later mee haar werk in, samen met een sterk gevoel voor verantwoordelijkheid. 

Op school haalde ze goede cijfers, ze koos voor een studie geneeskunde in Leuven. “Maar ik was daar niet klaar voor.” Ze stopte na een jaar, keerde terug naar huis en begon met rechten in Antwerpen. Dat ging moeiteloos. “Ik heb daar echt mijn plek gevonden.” 

De advocatuur bracht haar wat ze zocht: inhoud, tempo, verantwoordelijkheid. Ze werkte bij grote kantoren, bouwde een praktijk op en leerde onderhandelen en oplossen. “Ik was geen grote pleiter,” zegt ze. “Maar ik kon dingen vlot trekken. Mensen bij elkaar brengen.” Ze maakte lange dagen, was ambitieus en wist dat ze haar eigen pad moest maken. “Als vrouw werd het nooit expliciet gezegd,” zegt ze. “Maar je voelde wel wat mogelijk was en wat niet.” Zo leerde ze al vroeg dat positie niet vanzelf ontstaat en dat je die zelf moet innemen. 

Zichtbaar zijn en blijven 

Die drang om mee te denken en richting te geven, bracht Ann Vylders na tien jaar advocatuur de politiek in. Ze werd gevraagd om verantwoordelijkheid te nemen en stapte in een wereld waarin je moet vechten voor je zichtbaarheid en je positie. “Je merkt hoe belangrijk het is om aanwezig te zijn,” zegt ze. “Om je stem te gebruiken, ook als dat spanning oproept.” 

Negen jaar was ze politiek actief, eerst lokaal en later op Vlaams niveau. Ze leerde wat ervoor nodig is om daar overeind te blijven. “Je moet weten waar je voor staat,” zegt ze. “En dat blijven herhalen.” Ook leerde ze dat leiderschap vraagt om het verdragen van weerstand en het blijven staan wanneer het ongemakkelijk wordt. 

Werk dat ergens over gaat 

Toen ze na bijna tien jaar in de gemeentepolitiek van Antwerpen merkte dat het werk steeds minder ging over inhoud en steeds vaker draaide om persoonlijke posities, besloot ze te stoppen. Ze voelde dat haar energie weglekte naar processen die haar niets meer brachten. “Ik miste het gevoel dat je ergens echt aan bouwt samen,” zegt ze. “Ik wilde weer werken in een omgeving waar besluiten zichtbaar effect hebben en waar verantwoordelijkheid niet ophoudt bij woorden.” 

Die behoefte bracht haar bij een overheidsbedrijf. Deze plek waar gereguleerde- en vrije markt en politiek en privaat met elkaar wedijveren, sprak haar aan. “Het gaat daar over iets tastbaars,” vertelt ze. “Over, over continuïteit, over mensen die elke dag hun werk moeten kunnen doen. Ik kon mijn ervaring inzetten binnen een complexe context waar strategische keuzes, diep persoonlijk vertrouwen en mijn drive om verandering te brengen samenkwamen.”  

Wat Ann Vylders meeneemt en doorgeeft 

Na opnieuw een periode van tien jaar staat Ann Vylders nu weer voor een nieuw hoofdstuk. “Wanneer die speciale context voor mij verdwijnt, dan verdwijnt ook de betekenis van mijn rol, dat is voor mij een moment om opnieuw vooruit te gaan kijken", legt ze uit.

“Je neemt alles mee,” zegt ze. “Je ervaring, de fouten die je hebt gemaakt, de momenten waarop je te lang bent doorgegaan. Als vrouw leerde ik mijn eigen waarneming serieus te nemen. Ik voelde vaak eerder dat iets niet klopte dan dat ik het kon uitleggen. Daar heb ik niet altijd naar geluisterd. Ik ga altijd uit van vertrouwen, en dan kun je wel eens bedrogen uitkomen, maar ik blijf dat toch ook in de toekomst doen, want wanneer het klikt, kun je zoveel meer bereiken samen.” 

Vooruitkijkend is Ann Vylders vooral nieuwsgierig naar werk waarin haar ervaring stevig wordt benut. “Ik wil liefst opnieuw betrokken zijn in een context waar veel belangen samenkomen en waar ruimte is om richting te geven. Daar word ik scherp van.” 

Gevraagd naar een advies aan andere ambitieuze vrouwen is ze duidelijk. “Weet waar je goed in bent en spreek dat uit. Zorg dat mensen weten wat je doet en waar je voor staat. Je wordt niet vanzelf gezien,” zegt ze. “Je moet zelf laten horen wat je bijdraagt.” En, voegt ze tot slot toe: “Je mag altijd besluiten dat iets niet meer past bij de fase waarin je zit.”