Santorini mag dan hot zijn, maar een uur verder ligt het eiland dat je eigenlijk voor jezelf wilt houden

De grote Santorini-hype (en waarom jij ’m mag overslaan)

Iedere zomer weer marcheren toeristen in drommen door de smalle straatjes van Santorini. Iedereen wil dat ene perfecte plaatje: een blauwe koepel, een wit huisje, een ondergaande zon. En eerlijk, het is prachtig – maar inmiddels voelt het een beetje alsof je door een decor loopt waar je de acteurs mist. Het is druk, het is duur en soms lijkt het alsof je vooral betaalt voor het recht om ergens te mogen zitten.

Gelukkig bestaat er een plek waar de lucht net zo blauw is, de zee minstens zo helder, maar waar je nog wél echt kunt ademhalen. En dat eiland ligt gewoon een uurtje verderop.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Het moment dat je van de ferry stapt

Naxos onthult zich niet met een explosie van iconische koepels, maar met een warm, relaxed “kom maar binnen, we bijten niet”-gevoel. De haven is levendig, vissers hangen hun vangst te drogen, taxi’s wachten niet in lange rijen maar staan vriendelijk te knikken, en katten slenteren alsof zij het eiland runnen.

Je voelt meteen: hier is het leven vriendelijker, zachter, minder opgejaagd. En het mooiste is dat je nergens voor hoeft te rennen. Niet voor een sunsetspot, niet voor een tafeltje, niet voor een plekje aan de waterkant.

De stranden die niemand je vertelt

Waar Santorini je soms een strandervaring geeft die meer wegheeft van een soort mediterrane stoelendans, kun je op Naxos gewoon neerploffen waar het je uitkomt. Het zand strekt zich eindeloos uit langs de kust en het water is zó helder. Je zwemt, je drijft, je kijkt naar de horizon en denkt vooral: hoe kan dit zo dichtbij Santorini zijn en toch zo anders?!

Pure verleiding

Op Naxos eet je niet omdat het moet, maar omdat elk bord je verleidt. Het eiland staat vol citrusbomen, olijfbomen en kleine boerderijen waar kaas en aardappelen nog worden gemaakt zoals de grootmoeders dat ooit bedachten. In een taverna met wiebelige stoeltjes en een menu dat duidelijk net nog met pen is aangepast, krijg je gerechten waar je stil van wordt.

De prijzen zijn vriendelijk, de porties royaal en de bediening wil niet alleen weten wat je wilt eten, maar ook hoe je dag was. Het voelt alsof je binnenloopt bij familie, alleen krijg je hier geen rare blikken als je voor de derde keer extra brood bestelt.

Slapen zonder je spaargeld te verbranden

Wakker worden met het geluid van de zee, de geur van vers brood en de wetenschap dat je geen klein fortuin voor je kamer hebt betaald – dat is het soort luxe dat Naxos biedt. De hotels zijn vaak kleinschalig, charmant en net een beetje persoonlijker. De eigenaar die tips geeft voor een verborgen baai, het ontbijtje dat nét even lekkerder smaakt dan je gewend bent… Je hoeft niet te kiezen tussen romantiek en een betaalbaar verblijf. Op Naxos gaan die twee prima samen.

Bekijk ook

Ooit slechts een vissersplaats, vandaag één van de mooiste dorpen ter wereld | Elegance

Weinigen vermoeden hoeveel schoonheid en geschiedenis zich schuilhouden achter dit kleine Canarische kustdorp.

Waarom je dit eigenlijk niet verder moet vertellen

Er is iets gevaarlijks aan Naxos... Wie eenmaal gaat, komt waarschijnlijk terug. Niet omdat het het meest spectaculaire eiland is, maar omdat je het wil. Omdat je je er geen toerist voelt, maar een gast. En misschien maakt dat het wel mooier dan Santorini. Niet omdat het een betere foto oplevert, maar omdat je hier momenten verzamelt die je niet hoeft vast te leggen om ze te onthouden.