:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F12%2FQLbm4a0qx8SdSy1764592306.jpg "Isabelle Huppert.")
We bellen op een zaterdagochtend met de grande dame van de Franse cinema. Ze brak eind jaren 70 door in Frankrijk infilms van Claude Goretta en Jean-Luc Godard en is bij het publiek vooral bekend door Michael Haneke’s controversiële The piano teacher (2001), François Ozons 8 Femmes (2002) en Paul Verhoevens Elle (2016).
Een interviewafspraak lukte maar net, direct na haar reis naar Japan en daags vóór de volgende intercontinentale reis. ‘Mijn agenda zit zo plein comme un oeuf (vol als een ei, red.).’ Toch neemt de actrice graag de tijd, want ze is trots op de film van regisseur Thierry Klifa. La femme la plus riche du monde is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Isabelle speelt Marianne Farrère, een wereldberoemde zakenvrouw die verstrikt raakt in een hechte maar controversiële vriendschap met een jonge fotograaf (Laurent Lafitte). Wanneer haar royale giften leiden tot verdenkingen, komt een web van familiegeheimen, fraude en politieke intriges bloot te liggen. Het verhaal is losjes gebaseerd op het beruchte schandaal rond L’Oréal-erfgename Françoise Bettencourt Meyers. Al had het ons ook niet verbaasd als het bedacht zou zijn rondom de kracht van Isabelle zelf. De actrice leeft zich zonder moeite uit in een film die schommelt tussen psychologische thriller en komische tragedie.
Wat trok je aan? Het verhaal van de Bettoncourt-affaire?
‘Dat gebruiken we als springplank, maar we hebben het nieuws heel ver achter ons gelaten om onze waarheid opnieuw te creëren. Het is een hartverscheurend familieverhaal, met geheimen, een verborgen verleden en een historische context die in Frankrijk nog te weinig is onderzocht: die van de grote industriële, katholieke families, wiens macht deels op duistere gronden is gebaseerd. De aaire was de inspiratie, maar daarbuiten is het vooral een universeel verhaal, waarbij we nooit zoeken naar empathie voor deze personages.'
We huilen niet om de superrijken
'Nee, en dat vond ik vooral interessant. De schrijver liet zich niet beïnvloeden door welke vorm van sentimentaliteit dan ook. Uiteindelijk vormt iedereen zijn eigen persoonlijke mening over de personages. Is de fotograaf echt zo verstorend? In hoeverre is Mariannes personage een gewillig slachtoer? Geen van de hoofdpersonen ontsnapt ongeschonden. Ze worden allemaal aan hun eenzaamheid overgelaten.’
Er is ruimte voor interpretatie?
'Exact! Hoe genuanceerder een personage is, en hoe complexer en ambigu het is, hoe makkelijker het voor mij is, omdat ik niet één optie hoef te kiezen. Film is het perfecte medium om deze complexiteit over te brengen.’
Waarom worden we zo aangetrokken door rijke families en hun dynamiek?
'Er zijn series die het heel goed doen, zoals Succession. Deze personages worden vaak gereduceerd tot archetypen, maar het is juist interessant om ze weer menselijkheid, oneenheden en hun verdriet terug te geven. Er is iets wat mensen fascineert aan de ultrarijken, om een beetje door het sleutelgat te kijken. Dat was het interessante: praten over een milieu waar in Frankrijk heel weinig over gesproken wordt, dat van die rijke families.’
Wat geeft op dit moment de doorslag voor jou om een rol aan te nemen?
'Of het nu een lm is of een voorstelling: als het vertrouwen in de regisseur er is, dan stel ik mij volledig ten dienste van hem of haar. Er zijn zoveel grenzen en er is geen grens. Het is een heel, heel vreemd gevoel. Het is altijd het ensemble. Filmmaken is een collectieve kunst. Elk werk en elke regisseur heeft zo zijn eigen universum. Met Thierry was het daarom weer heel anders dan met jullie landgenoot, Paul Verhoeven. Hij is onverschrokken en durft ver te gaan, hij laat niets onbesproken.’
Maakt die instelling jouw carrière zo gevarieerd?
'Het is een gevolg, maar ik werk nu eenmaal veel en probeer nieuwe dingen. Soms kan werk helaas overleven zijn, het kan moeilijk zijn. In mijn geval heb ik het immense voorrecht om iets te doen waarvan ik hou. Daarom kan ik het niet echt werk noemen en houd ik het ook zo goed vol. Het is iets anders.’
Hoe is film veranderd door de jaren heen?
'In de echte vroege beginjaren was cinema uitsluitend vermakelijk, maar in de loop der tijd heeft het zijn reectieve en politiek geladen kracht gevonden. Het kan een krachtig wapen zijn.’
Een kracht die nog altijd wordt benut?
‘Die mogelijkheid is er absoluut, anders zou ik dit werk ook niet meer doen. Of het levens kan veranderen, dat weet ik niet, maar laten we hopen dat het in ieder geval iemands dag kan veranderen. Film is voor mij nog steeds een plek waar we proberen om dingen te zeggen met een bepaalde ethiek.’
De rollen die je speelt, in hoeverre beheersen die jouw leven voor en tijdens de draaiperiode?
'Ik ben nooit erg geweest van maandenlange voorbereidingen en huiswerk.'
Een meer minimalistische aanpak?
'Voor mij werkt dat. Ik hou ervan om precies te zijn met mijn gebaren op het scherm, mijn mimiek en het hinten naar gedachten en emoties, zonder ze direct te uiten. Het acteren omschrijf ik vaak als een ontmoeting tussen mij en bepaalde gemoedstoestanden.'
Benieuwd naar het hele interview? Je leest het in de nieuwe Elegance!
- Jorrit Niels