Scènes uit het huwelijk van Floris en Sara Kortie: 'Ik dacht: ik moet nu iets doen, want ik kan haar niet laten lopen'

Scène 1

Eind augustus 2018, Vondelpark Openluchttheater in Amsterdam. Floris en Sara bezoeken allebei een openluchtconcert in het park en spotten elkaar op de tribune.

F: ‘Ik ben bestuurslid bij het Vondelpark Openluchttheater en ging naar een leuk klarinetbandje luisteren, het Nieuw Amsterdams Klarinet Kwartet. Je hebt daar een paar containers met een terrasje erop, waar je het beste uitzicht hebt, dus daar ging ik zitten. En daar zat Sara ook.’

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

S: ‘Ik was daar met mijn moeder, die ook klarinet speelt. Zij wilde het optreden graag zien, en aangezien ik vijf minuten van het park vandaan woonde, was ik even komen kijken.’

F: ‘Sara viel me direct op en ik probeerde een beetje oogcontact te maken. Maar ik had ook zoiets van: die is buiten mijn league. Ik dacht dat ze vast op van die ontzettend, gladde Italiaanse mannen zou vallen.’

S: ‘Floris viel mij ook op, maar hij zat daar in zijn eentje met een enorm grote rugzak, dus ik dacht: wat doet die man hier? Ik zag dat hij naar me keek, dus ik voelde wel dat ik sjans had. Maar ik kon het ook niet helemaal plaatsen, want hij had een heel vrouwelijke energie. En toen zag ik hem een week later op de nieuwe dating-app Bumble. Ik had er een artikel over gelezen in de Volkskrant en het sprak me wel aan, omdat je allebei kunt swipen, maar mannen kunnen niet als eerste de vrouw contacteren. Dat leek me top, dan kun je wel lekker kijken hoe je in de markt ligt, maar heb je niet al die berichtjes van mannen.’

F: ‘Ik had dat artikel ook gelezen en zag het als een licht feministisch alternatief voor Tinder. Ik dacht meteen: daar moet ik zijn, daar zit mijn doelgroep.’

S: ‘En toen bleken Floris en ik dus een match en had ik zoiets van: nu moet ik hem wel een berichtje sturen. Ik schreef zoiets als: “Hey, ik was vandaag weer in het Vondelpark, hopende dat je er zat, maar je was er niet.” Het was een beetje een gek optreden, daar heb ik ook nog iets over gezegd.’

F: ‘Sara had dat heel mooi in een scène beschreven. En wat me ook meteen opviel, is dat ze zo’n goede interpunctie had. Van de meeste mensen in zo’n dating-app krijg je alleen maar zeventien smileys en twaalf d/t-fouten in één zin. Ik was meteen gecharmeerd.’

S: ‘Jij dacht: dit is taal-elite, die moet ik hebben?’

F: ‘Ik weet nog wel dat ik tegen mijn beste vriendin zei: “Dit is echt heel kansrijk. Ik heb haar al gezien, ik vind haar bloedmooi en ze schrijft een ontzettend leuk berichtje.” Wat geestig was, is dat we meteen een klein misverstand hadden. Ik wilde niet te lang gaan zitten appen, maar meteen iets afspreken, dus ik zei: “Heb je zin om deze week wat te gaan drinken?” Ik bedoelde aankomende week…’

S: ‘Maar ik neem altijd alles heel letterlijk, dus ik dacht: de week loopt tot en met zondag, dat is het vandaag, dus hij bedoelt nu.’

F: ‘Dus Sara antwoordde: “Als in vandaag?” En ik dacht: waarom niet? En toen hadden we dus twee uur later al een date op de Dappermarkt.’

S: ‘Ik wilde niet dat het allemaal te snel zou gaan, want ik was ook nog in de afronding van iets anders. Maar ik merkte direct dat ik dit een heel fijn alternatief vond. Het ging op een gezellige, gelijkwaardige en geïnteresseerde manier. Floris stelde allemaal vragen, ik had dit niet eerder zo meegemaakt.’

F: ‘Dat ze het niet te snel wilde laten gaan, dat merkte ik meteen. Bij het afscheid plaatste ze namelijk haar fiets voor zich, zoalsfietsagenten dat ook doen als afweermechanisme wanneer ze in een opstootje terechtkomen. Sara maakte direct duidelijk dat ik niet te dichtbij moest komen en dat we ook niet gingen zoenen.’

Bekijk ook

Scènes uit het huwelijk van René Pruijm en Noumi: hun liefdesverhaal begon met een telefoontje – en kreeg pas tien jaar later een tweede kans | Elegance

Soms moet liefde even wachten – René en Noumi bewijzen dat het lot écht bestaat.

Scène 2

Vijf dagen later. Restaurant Pastis in Asmterdam. Floris en Sara spreken af voor een tweede date. Iets met witlof...

S: ‘De vrijdag erop spraken we af voor onze volgende date. Ik was ontzettend zenuwachtig, omdat ik ook wel een soort hoop had. Dus ben ik de dag ervoor al met een vriendin in datzelfde restaurant gaan eten om de tafel, het menu en het uitzicht te checken.’

F: ‘Sara liet niets aan het toeval over.’

S: ‘Ik had eerst nog een werkborrel bij Bosco aan de overkant, dus Pastis leek me perfect, want dan kon ik de deur een beetje in de gaten houden om te zien of hij binnenkwam.’

F: ‘En toen bestelde ik dus een voorgerecht met witlof. Wat Sara onvoorstelbaar vond.’

S: ‘Ik vond dat zo zielig, wie bestelt er nu witlof? Toen wist ik nog niet dat hij heel erg van groenten houdt en hij wist niet dat ik heel erg van vet eten houd. Dus misschien vond hij zo’n bord met drab wel zielig voor mij.’

F: ‘Een in mayonaise verdronken Caesar salade. Na ons etentje zijn we naar het theater gegaan, ik had kaartjes geregeld voor een voorstelling van Alex Klaasen. En toen voelde ik ineens heel veel momentum. Ik dacht: ik moet nu iets doen, want ik kan haar niet laten lopen. Dus toen heb ik Sara in de pauze kamikazestijl een kus gegeven. Ze versteende volledig en had zoiets van: wat doe je midden in deze foyer?’

S: ‘Ik dacht echt: wat doet hij met al die mensen om ons heen? Uit ongemak ben ik naar de wc gegaan, maar ik was ook bang dat ik hem zo had afgeschrikt dat hij zijn spullen zou pakken en zou verdwijnen. Dus ik zei nog wel tegen Floris: “Je komt zo wel terug, toch?”’

F: ‘Ik weet nog dat ik zelf ook op de wc stond en dacht: ik heb in ieder geval iets gedaan. Ik heb in mijn leven weleens dingen laten lopen, maar ik had nu in ieder geval gehandeld.’

S (lachend): ‘Hij had het ook kunnen vragen, maar consent was toen nog een beetje in opkomst.’

F: ‘Toen we die avond uit elkaar gingen, heeft Sara me nog wel een kus gegeven, waaruit ik opmaakte: het is dus niet afgelopen.’